Polskie opowieści o AIDS to splot niezwykle różnorodnych narracji, w których do głosu dochodzą społeczne lęki i fobie, obyczajowe mity i stereotypowe uprzedzenia, ale także formujące się od lat 90 działania na styku aktywizmu i przeciwdziałania dyskryminacji osób żyjących z HIV. Proces akceptacji i wpisywania choroby w porządek rzeczywistości trwał bardzo długo. Od traktowania jej w latach 80’ w kategoriach egzotycznej zarazy ukazującej moralny upadek społeczeństw Zachodu, przez oddolną walkę pierwszych wspólnot terapeutycznych z krzywdzącą stygmatyzacją, aż po emancypacyjne włączanie sztuki w obszar badania i opowiadania o AIDS. Podczas spotkania z cyklu Horyzonty / na marginesach wspólnie zastanowimy się jak w kontekście współczesności możemy diagnozować i demitologizować przeszłość. Zadamy także pytanie o to, jaką rolę w ewolucji polskiego społeczeństwa czasu schyłku epoki i nowej transformacji odegrały początki epidemii i czy (oraz jak) kultura radziła sobie z jej oswajaniem.
Spotkanie z udziałem Szymona Adamczaka, dr Doroty Sosnowskiej, dr Agaty Dziuban i Krzysztofa Tomasika, dla którego punktem wyjścia będzie spektakl „Anioły w Warszawie” Julii Holewińskiej w reż. Wojciecha Farugi.