WARSZAWA CENTRALNA 2010:
MIGRACJE
październik 2010

W 2010 roku zamierzamy uczynić Teatr Dramatyczny miejscem namysłu nad „płynną nowoczesnością”. Chcemy rozmawiać o MIGRACJACH w momencie, kiedy dawno już załamały się opozycje między znanym i nieznanym, swojskim i obcym. Kiedy obcy stał się tak samo nietrwały i zmienny jak własna tożsamość. Kiedy momentalność i ruchliwość przestały być synonimem wolności i niezależności, a stały się raczej zmorą współczesnej jednostki, usuwając spod jej stóp wszelkie punkty oparcia.

Chcemy w końcu zapytać, jakie miejsce w świecie permanentnych migracji tożsamości zająć ma lub może artysta – ten, którego niemal archetypicznym stanem wolności było jak dotąd właśnie wygnanie. W doświadczeniu takiej kondycji tworzyli nasi najwięksi artyści nowoczesności: Mickiewicz, Chopin, Conrad, Gombrowicz, Polański. Do rozmowy o płynnej kondycji współczesnego człowieka-nomady chcemy zatem zaprosić szczególnie tych twórców, których los naznaczony jest ciągłą wędrówką między rozmaitymi krajami i kulturami; którzy wywodzą się z niewyklutych wciąż państwowości; wreszcie tych, którzy czują się emigrantami, azylantami, uchodźcami, bezpaństwowcami. I postawić pytanie: Czy wygnanie wciąż jeszcze może mieć wartość ocalającą?

Naszym celem nie jest nowe zakreślanie granic, wydobywanie niegdyś istniejących różnic. Pragniemy jednak wystąpić przeciwko globalnej delokalizacji, która dotyka dziś samej istoty tożsamości, już nie tylko narodowej, lecz również społecznej. Wbrew sukcesowi globalizacji, wbrew powszechnej satysfakcji z utraty dystansów czasowych i przestrzennych, spróbujemy za pomocą teatru – medium o wyjątkowo trwałej i stabilnej materii – pomyśleć o nowej idei lokalności. Chcemy o tym mówić, kiedy „tutaj” już nie ma, a wszystko jest tylko „teraz”.