fot. Paweł Eibel

według powieści Michela Houellebecqa Poszerzenie pola walki w tłumaczeniu Ewy Wieleżyńskiej

reżyseria: Tomasz Węgorzewski
scenariusz: Joanna Grochulska, Tomasz Węgorzewski
scenografia: Dominika Błaszczyk
dramaturgia: Joanna Grochulska
produkcja: Tomasz Grzegorek
inspicjent, sufler: Barbara Zając
realizacja dźwięku: Dariusz Kamiński
realizacja światła: Tomasz Burzyński
występują: Maja Hirsch, Małgorzata Maślanka, Krzysztof Ogłoza, Piotr Siwkiewicz

Poszerzenie pola walki jest nie tylko opowieścią podsumowującą  kondycję współczesnego człowieka i jego miejsce w przepełnionym nudą świecie, lecz przede wszystkim próbą złapania doświadczenia  bycia w depresji i „pisania depresji”. To wymaga specyficznej strategii (takiej jak technika autora powieści grozy Howarda Phillipa Lovecrafta według Michela Houellebecqa): badać pisarza i jego twórczość nie poprzez tematy, które podejmuje, lecz poprzez tematy, które ukrywa. Jednocześnie należy szukać odpowiednio bezbarwnej formy, „byle nie mówić o intrydze, języku, wyobraźni – tym słodkim DNA fikcji”. Przedstawienie Tomasza Węgorzewskiego jest próbą zapisu doświadczenia depresji umieszczoną w pozorach realizmu, strategią „przeciw światu, przeciw życiu”. 

W grudniu 2009 roku Krystian Lupa zaprosił do swojego Laboratorium studentów reżyserii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej.  Młodym twórcom Krystian Lupa postawił warunek: „powinieneś znaleźć <ja>, z którym się utożsamiasz, które cię wciągnie w głąb albo może które cię udręczy, ujawni niechciane rejony. To <ja> jest tu bardzo ważne.”

Magdalena Miklasz i Tomasz Węgorzewski pracowali nad wybranymi przez siebie współczesnymi tekstami. Podstawą przedstawień stały się głośne i wyjątkowo ważne dla kultury przełomu wieków powieści: Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze Aglai Veteranyi oraz Poszerzenie pola walki Michela Houellebecqa. Zarówno autobiograficzna historia dziecka w okrutnym świecie cyrku, jak i opowieść o jałowej codzienności, zabójczych frustracji i nudzie dotykają różnych płaszczyzn ludzkiego cierpienia. Teksty Rumunki i Francuza stały się pretekstem do przyjrzenia się chorobie jako stanowi duszy, kondycji współczesnej jednostki.