fot. Jan Zamoyski


przekład: Dorota Sajewska
reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenografia: Barbara Hanicka
dramaturgia: Dorota Sajewska
reżyseria świateł: Wojciech Puś
asystent reżysera, sufler: Magdalena Jaracz
inspicjent: Tomasz Karolak

występują:
Mariusz Benoit – Rabe Kruk
Joanna Drozda – Zuzanna
Dorota Landowska (gościnnie) – Karolina
Henryk Niebudek – Piotrek
Krzysztof Ogłoza – Ludwik
Miłogost Reczek – Olaf/Edna
Agnieszka Roszkowska – Róża Maria
oraz
uczniowie Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I stopnia im. E. Młynarskiego pod kierunkiem prof. Ewy Marchwickiej

pozytyw: Michał Sawicki


Całopalenie opowiada historię „zrujnowanej dzielnicy bez przyszłości” i jej mieszkańców – „ludzi bez wartości”. Pewnego dnia, w oślepiającym świetle sierpnia, to zamarłe miejsce odzyskuje kontury. Pojawia się Obcy – Rabe Kruk, który przypadkiem staje się naocznym świadkiem śmierci 8-letniego chłopca. Choć winą Rabego jest jedynie to, że widział, jako obcy bierze na siebie ból i cierpienie ludzi, których losy połączy (i pokrzyżuje) to jedno zdarzenie: śmierć dziecka w wypadku samochodowym. Ścigająca kierowcę-terrorystę policjantka Edna, rodzice chłopca Zuzanna i Ludwik, chora na demencję babcia Róża Maria, Piotrek – przyjaciel Olafa, kierowcy samochodu, wreszcie Karolina – kobieta po amputacji piersi i właścicielka samochodu – oto zbiór tragiczno-groteskowych figur, które pod wpływem wypadku nagle wpadają w jakiś pęd zrozumienia. Gwałtownie poszukują relacji, uruchamiają łańcuch winy i kary, przyczyn i skutków, chcąc przywrócić doświadczeniu sens, a rozsypane życie poskładać w całość. I choć w istniejącym świecie całość nie jest możliwa, to właśnie ona staje się tu podstawową figurą pragnienia, źródłem braku wszystkich postaci. Każdy z bohaterów próbuje dokonać niemożliwego: uchwycić to wydarzenie w jego naoczności, a zarazem zrozumieć jego sens.