Repertuar

Repertuar w pdf

Newsletter

Teatr Dramatyczny online

Poleć stronę znajomym
X

Poleć stronę

Wyślij

Wiadomość została wysłana. Dziękujemy!

Proszę czekać...

Wystąpił błąd. Spróbuj ponownie za kilka minut.

Agnieszka Drotkiewicz Daleko od Wichrowych Wzgórz

 

Książka Daleko od Wichrowych Wzgórz jest owocem spotkań literackich odbywających się w Teatrze Dramatycznym w sezonie 2009/2010, których kuratorką była Agnieszka Drotkiewicz.

Przez kilka miesięcy w przestrzeni Starej Księgowości, a dziś sali prób Teatru Dramatycznego, spotykali się pasjonaci literatury: wciąż wierzący w wartość lektury widzowie oraz literaturoznawcy, dziennikarze, wydawcy, psycholodzy. Wszystkich łączyła również feministyczna pewność, że świetne teksty piszą kobiety. Dlatego w wyrazistym geście Drotkiewicz uczyniła bohaterkami kolejnych spotkań przede wszystkim pisarki, często zaskakując nieoczywistymi zestawieniami: Emily Brontë i Sarah Kane, Ewa Szelburg-Zarembina, Katherine Mansfield i Candace Bushnell, Elfriede Jelinek i Marlene Streeruwitz, Anzia Yezierska i… Tony Kushner. Z rozmów i sporów zrodziła się książka, zawierająca teksty uczestniczek poszczególnych spotkań, które ponownie – tym razem w pisemnej formie – zdecydowały odnieść się do otwartej przez Drotkiewicz dyskusji nad literaturą. Psycholożka Agnieszka Chrzczonowicz proponuje profesjonalną analizę przypadku chorobowego Heathcliffa z Wichrowych Wzgórz, literaturoznawczyni Anna Marchewka przekonuje, dlaczego czytanie to awantura, pisarka Sylwia Chutnik odnajduje zaginiony list Carrie Bradshaw z Seksu wielkim mieście napisany do Katherine Mansfield, wydawca Beata Stasińska odsłania kulisy austriackiej mentalności, Bella Szwarcman-Czarnota przedstawia losy imigranki, Żydówki, polsko-rosyjskiej pisarki, Anzi Yezierskiej. Jeszcze innym spojrzeniem na czytanie i pisanie jest otwierający tę książkę dramat, w którym Agnieszka Drotkiewicz dała szansę niemożliwemu – rozmowom postaci i autorek, które dzieliły dotąd od siebie przestrzeń i czas.

Książka Daleko od Wichrowych Wzgórz przekonuje, że literatura jako płaszczyzna inspiracji i teatr jako pole działania wciąż stanowić mogą mieszankę wybuchową. „Czytanie to awantura”.