Marek Modzelewski

KORONACJA

Maciek, trzydziestoletni lekarz, ma zrzędliwą żonę, piękną kochankę, apodyktycznego ojca, znerwicowaną matkę i Króla - swoje alter ego, które złośliwie komentuje poczynania Maćka. A ma się do czego przyczepiać. Bohater udaje przez całe życie: przed rodzicami - bezkonfliktowego syna, przed żoną - kochającego męża, przed znajomymi - spełnionego zawodowo lekarza, przed kochanką - typowego macho. Przekroczenie trzydziestki jest dla niego punktem zwrotnym: zaczyna szukać własnej drogi. Król nie odstępuje go ani na krok.

Reżyseria : Łukasz Kos
Scenografia : Katarzyna Borkowska
Asystent reżysera : Joanna Owsianko

OBSADA :
MACIEK - Andrzej Konopka
KRÓL - Robert Więckiewicz
KOBIETA - Joanna Niemirska / Anna Gajewska
ŻONA - Gabriela Muskała / Iza Kuna
MATKA - Barbara Wrzesińska
OJCIEC - Janusz R. Nowicki / [Janusz Bukowski]
BOGNA - Marta Klubowicz / Dorota Landowska
PACJENTKA - Krystyna Tkacz / Elżbieta Jarosik
KUMPEL - Zbigniew Dziduch


Prasa o spektaklu:

Takie spektakle powinny być codziennością w polskim teatrze. Spektakle, które powstają w wyniku współpracy dramaturga z reżyserem. Gdzie tekstu nie traktuje się jak Biblii ani jak książki telefonicznej, z której można dowolnie wyrywać strony. Gdzie aktor ma czas i miejsce, aby dopracować rolę. A reżyser nie zajmuje się puszczaniem rac swoich pomysłów, ale wspomaga aktora i pozwala przemówić tekstowi, który wcześniej przeczytał i zrozumiał.
Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza
Dobrze napisany tekst i dobra realizacja. W chwili, gdy najchętniej pisze się o odrażających indywiduach, skromny portret 30-letniego lekarza nabiera nowych znaczeń. Tacy jak on ludzie mogliby na dłużej zagościć w polskim teatrze.
Jacek Wakar, Życie
Na pierwszy rzut oka to obyczajówka o życiu, miłości i seksie, ale głębiej widać drugie dno, a to dzięki inteligentnej reżyserii Kosa i samemu tekstowi, który jest bardzo dobrze napisany. Świetne są też kreacje aktorskie - zarówno młodych aktorów: Andrzeja Konopki i Roberta Więckiewicza, jak i starszych, w tym dawno niewidzianej na scenie Barbary Wrzesińskiej czy Janusza R. Nowickiego.
Laco Adamik, Rzeczpospolita
Nieustanny dialog zabarwiony ironią i śmiech zza którego przebija gorzka prawda o dzisiejszym świecie pokazane są z mądrym, i rzadkim we współczesnym młodym teatrze, dystansem.
Agnieszka Korytkowska-Mazur, Gentleman

Łukasz Kos, reżyser, mówi o sobie, że czasem jest zbyt pedantyczny, dąży do perfekcjonizmu. W przypadku "Koronacji" odczytuję taką cechę jedynie jako atut. To rewelacyjnie zakomponowany spektakl od pierwszej minuty, z wręcz matematycznym układem na scenie. Publiczność na koniec była zachwycona.

Aleksandra Czapla, Gazeta Wyborcza - Katowice

Mimo dość ograniczonych środków realizacyjnych Kosowi udało się - przede wszystkim dzięki za angażowaniu aktorów - przekonująco, z humorem, ale i bezwzględnością, oddać opresyjną sytuację, w jakiej tkwi główny bohater, i stworzyć spektakl, który wielu widzów poruszył do tego stopnia, że nazywają go "kultowym".
Katarzyna Tórz, Teatr

Koronację zobaczyliśmy w wersji ubogiej, w sali prób Teatru Narodowego, zgodnie z zasadami Laboratorium Dramatu, w którym nowe utwory przecierają się. Ale nie jest to bynajmniej wersja z etykietą zastępczą, aktorzy grają naprawdę, rzecz ma swój rytm, a prosty zabieg wchodzenia do gry siedzących cały czas wokół terenu akcji wykonawców nadaje spektaklowi specyficzny klimat poetycki.

Tomasz Miłkowski, AICT


Historia banalna jak życie większości z nas, ale za to jak opowiedziana!

Hanna Samson, Foyer



spoty

 

unia


 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.

© 2014 Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
Pałac Kultury i Nauki, Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa