Wokół Ognia

Wokół OgniaCykl „Wokół Ognia” ma za cel przedstawienie najstarszych scenicznych utworów hinduskich, poczynając od hymnów wedyjskich (ok. 1800 r.p.n.e). Cykl poprowadzi prof. M. Krzysztof Byrski, wybitny polski hinduista, były ambasador Polski w Indiach, który ułożył program czytań i który na każde z nich będzie zapraszał wybranych przez siebie ekspertów. Teksty hinduskie będą czytane przez zaproszonych aktorów i komentowane przez ekspertów.

Profesor Byrski „O indyjskim pojmowaniu rzeczywistości”:

„W świetle najnowszych osiągnięć genetyki, staje się coraz bardziej oczywiste, że o naszej ludzkiej odmienności decyduje – chciałoby się rzec – dramatycznie nieznaczna cząstka genetycznego wyposażenia. Pojawia się możliwość traktowania innych niż człowiek stworzeń, jako z genetycznego punktu widzenia nie tyle ‘jakościowo’, co ‘ilościowo’ od nas różnych. Ponieważ indyjski Wschód dużo wcześniej niż my odkrył solidarność wszelkiego stworzenia, ożywianego przez tę samą świadomość i jak dziś już wiemy – posługującą się zdumiewająco jednorodnym zasobem genów, choć w różnej mierze aktywną w różnych stworzeniach i nawet drzewom przypisał zdolność odczuwania, dlatego warto zapytać, które z ludzkich sprawności zdecydowanie – zdaniem myśli indyjskiej – wyróżniają człowieka spośród innych stworzeń i stanowią o jego jakościowej mimo wszystko odmienności?

Podstawowym tworzywem, z którego wymodelowana jest rzeczywistość postrzegalna jest świadomość, operatywna dzięki wysoko wyartykułowanej mowie, pozwalającej człowiekowi SIĘ (atmanam) samookreślić i jako w pełni świadomy podmiot – osoba, czyli JA (aham) uczestniczyć w procesie tworzenia. Dlatego Mowa (Wać) jest pierwszym wyróżnikiem człowieczeństwa. Drugim wyróżnikiem – podobnie jak pierwszy – tylko człowiekowi danym, jest moc generowania i sycenia ognia. Wśród stworzeń jedynie człowieka ogień nie przeraża i jedynie człowiek potrafi go okiełznać.

Mowa nie istnieje jako abstrakcja. Artystyczna wyobraźnia ludzka może ją antropomorfizować, ale posługiwać się nią można jedynie, w którymś z jej licznych kształtów zaklętych w poszczególnych językach. Dla Ariów wedyjskich było to słowo Wed. Fraza rozpoczynająca Objawienie wedyjskie brzmi:

>>AGNIM ILE PUROHITAM, JADŹŃASJA DEWAM.....
OGIEŃ  SYCĘ PRZODOWNIKA, NIEBIANINA OD OFIARY...<<

Słowo ‘sycę’ łączy świadome ‘ja’ z ogniem – przodownikiem, który w wielkim wybuchu poprzedza wszelkie stwarzanie, dlatego nosi imię purohita – przodownik. Stwarzanie to spalanie, czyli sycenie ognia paliwem. Jeśli sycący ma świadomość tego, że uczestniczy tym aktem w procesie stwórczym, wtedy paliwo przestaje być tylko paliwem a staje się obiatą i wtedy ten akt przestaje być prostym podtrzymywaniem ognia a staje się jadźńą – ofiarą, która zapewnia człowiekowi współudział w dziele stwarzania.

Posłuchajmy, jaki kształt rzeczywistości wyłania się z tekstów wedyjskich?”


spoty

 

unia


 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.

© 2014 Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
Pałac Kultury i Nauki, Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa