Molier/ Bergman

DON JUAN

Scenariusz: Marcin Bartnikowski

 

 

 

Oto on – uwodziciel wszech czasów z latawcem zamiast serca. Inteligentny łowca wrażeń z naturalną skłonnością, by ulegać wszystkiemu, co go pociąga. Uwodzi, zniewala, kłamie, grzeszy. Ledwo zdołał uprowadzić z klasztoru Donnę Elwirę, a już planuje kolejną zdobycz i erotyczne chuligaństwa – porwanie zakochanej w innym niewiasty, uwiedzenie hożych wieśniaczek Karolki i Małgośki. Czy bezbożnik znajdzie w sobie odwagę, by stanąć twarzą w twarz ze Śmiercią?

Spektakl łączy historię słynnego Molierowskiego kochanka ze światem filmów Ingmara Bergmana. Dlatego motywy niewierności, miłosnej udręki i zwątpienia w istnienie metafizycznego ładu uzupełniają się, a spotkanie filmowej narracji ze stylistyką wykorzystującą lalki wkłada komedię Moliera w nieco inny kontekst.

Reżyseria: Ewa Piotrowska

Scenariusz: Marcin Bartnikowski
Scenografia: Marcin Bartnikowski, Marcin Bikowski
Lalki: Marcin Bikowski
Kostiumy: Ewa Woźniak
Muzyka: Anna Świętochowska
Kierownik produkcji: Natalia Mołodowiec

Obsada

ŚMIERĆ/KRYTYK:  Irena Jun
DON JUAN: Marcin Bikowski
SGANAREL/BERGMAN:  Marcin Bartnikowski
AKTORKA (ELWIRA, KAROLKA): Natalia Sakowicz
AKTOR (PIETREK, MAŁGOŚKA, DON CARLOS):  Bartosz Budny

 

Czas trwania spektaklu: 1 godz. 25 min  (bez przerwy)

Krytycy o spektaklu

Przedstawienie ma myślowy sens, co teraz w teatrze post-dramatycznym (bez myśli, z nadmiarem audio-wizualnych efektów i amatorskiego aktorstwa bez rzemiosła) nie zdarza się co dnia. Zagrane i inscenizowane fachowo daje wiele do myślenia. Nie tylko o Don Juanie jako postaci legendarnej i literackiej, ale także o wielu szerszych postawionych tam problemach życia i użycia oraz z dziedziny filozofii, nauki, religii, sztuki.

AICT (portal Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych)

T0 spektakl utkany z gęstej siatki wzajemnych napięć znaczeniowych, finezyjnych aluzji i nawracających w zmienionej optyce motywów. I jakkolwiek łatwo dałoby się zreferować jego sensy przy pomocy tanich truizmów, cała jego siła tkwi właśnie w sposobie poprowadzenia opowieści i rzeczywistym oddziaływaniu na widza. Rwany rytm przedstawienia, naprzemiennie korzystający ze spowolnień, szczelnie wypełnionych dialogiem, wybuchów energii w sekwencjach fizycznych i autoironicznych scen lalkowych, nieustannie nabudowuje napięcie i duszną atmosferę. Im bardziej transowy się staje, tym klarowniejsze okazują się, nieoczywiste na pierwszy rzut oka, zestawienia tekstów i obrazów.
Pismo Teatr

Wystawione w porozumieniu z Josef Weinberger Limited, London za zgodą Ingmar Bergman Foundation www.ingmarbergman.se

 

 

partner spektaklu:

 

 

fot. Katarzyna Chmura-Cegłowska


spoty

 

unia


 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.

© 2014 Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
Pałac Kultury i Nauki, Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa