Dirk Dobbalina202row
ALINA NA ZACHÓD

 

Nuda, nuda na przedmieściach” – codzienność wyrzuconych gdzieś na margines nowoczesności ludzi. Tom i jego matka mieszkają na nieczynnej stacji benzynowej przy mało uczęszczanej drodze krajowej na skraju dużego, dynamicznie rozwijającego się miasta. Jednak gdy pewnego dnia na stację, sprawiającą dotąd „wrażenie skamieliny umieszczonej pośrodku nowego osiedla”, podjeżdża biały Ford Mustang, rocznik '69, i kiedy wysiada z niego młoda piękna kobieta, Alina, realny czas zatrzymuje się i w bezbarwną codzienność przedmieścia wdziera się ekstatyczny żywioł. Teatralna scena zamienia się w groteskowo-absurdalny świat młodzieńczych fantazji, perwersyjnych pragnień, sentymentalnych zwierzeń, intymnych spotkań.


reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenografia: Barbara Hanicka
reżyseria świateł: Wojciech Puś
muzyka i wykonanie: Robert Siwak, Fabian Włodarek
słowa piosenek: Natalia Korczakowska
asystentka reżysera: Karolina Maciejaszek
wizażysta: Janusz Kaleja
realizacja dźwięku: Dariusz Kamiński
realizacja światła: Tomasz Burzyński
suflerka, inspicjentka: Barbara Zając


Obsada:
Alina – Marta Gajko
Tom – Marcin Bosak
Matka – Katarzyna Figura
Niema – Jolanta Olszewska
Eggert – Krzysztof Dracz
Bart – Andrzej Szeremeta
Spex – Marcin Tyrol



Nagrody:
Festiwal Prapremier w Bydgoszczy (październik 2006):
Nagroda aktorska dla Katarzyny Figury za rolę Matki
46. Kaliskie Spotkania Teatralne - Festiwal Sztuki Aktorskiej:
Wyróżnienia dla Jolanty Olszewskiej i Krzysztofa Dracza
Festiwal Prapremier w Bydgoszczy:
Nagroda aktorska dla Jolanty Olszewskiej
Feliksy Warszawskie 2006/2007
Nagroda aktorska dla Krzysztofa Dracza za rolę Eggerta


PRASA O SPEKTAKLU

Dramat Dirka Dobbrowa w inscenizacji Pawła Miśkiewicza jest tęskny i ironiczny, sentymentalny i groteskowy. Zderzają się w nim mitologie dojrzewania i inicjacji, miłości idealnej i wszechpotężnego pożądania, symbolika domu i topos wędrówki. /Tygodnik Powszechny/

To, co zaczyna się jak jeszcze jeden społeczny dramat o ludziach wykluczonych, w zaskakujący sposób przybiera formę teatru poetyckiego. (…)Paweł Miśkiewicz doskonale wykorzystał możliwości tkwiące w tekście. Razem ze scenografem Barbarą Hanicką na małej scenie Teatru Dramatycznego zbudował przestrzeń ludzkiego wysypiska, w którym zużyci, niepotrzebni ludzie tkwią w piasku razem z niepotrzebnymi, zużytymi przedmiotami. /Gazeta Wyborcza/


Spektakl trwa około 2 godzin

Premiera spektaklu – 7 stycznia 2006 w Teatrze Dramatycznym

Zdjęcia: Jan Zamoyski
Projekt plakatu: Joanna Górska i Jerzy Skakun


spoty

 

unia


 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.

© 2014 Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
Pałac Kultury i Nauki, Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa