fot. Tomasz Dubiel

Na podstawie Małej Apokalipsy Tadeusza Konwickiego i Państwa Platona

reżyseria: Michael Marmarinos
scenariusz: Dorota Sajewska, Michael Marmarinos
scenografia i kostiumy: Dominika Skaza
dramaturgia: Dorota Sajewska
muzyka: Piotr Dziubek
wideo: Michael Marmarinos, Rafał Leszczyński
światło: Wojciech Puś
kamera: Daniel Bauman

asystenci reżysera: ds. artystyczno-produkcyjnych – Maria Czykwin; ds. literacko-organizacyjnych – Karolina Kirsz; ds. tłumaczeń – Paweł Paszta
asystentka scenografki: Yesenia Trobbiani
realizacja dźwięku: Krzysztof Sierociński
realizacja światła: Rafał Rudkowski
realizacja wideo: Marek Zamojski
inspicjent: Tomasz Karolak
suflerka: Jaga Dolińska

występują:

On – Waldemar Barwiński, Stanisław Brejdygant (gościnnie), Adam Ferency, Krzysztof Ogłoza
Tadzio – Adam Graczyk
Nadieżda – Sandra Korzeniak
Halina – Agnieszka Roszkowska
Rysio – Henryk Niebudek
Hubert – Miłogost Reczek
Edek Filozof – Andrzej Konopka (gościnnie)
Bułat – Sławomir Grzymkowski
Kobiałka – Maciej Szary
Gosia – Joanna Drozda
Zosia – Marta Król
Kobieta – Małgorzata Maślanka
Kolka Nachałow – Marcin Tyrol
oraz Mariusz Benoit jako Kucharz, Krzysztof Dracz jako Hans Jürgen Gonsiorek
a także modelki i modele: Jaga Dal, Karolina Kirsz, Magdalena Kuc, Emilia Mrozińska, Dorota Powierża, Barbara Skronik

Czas trwania: 3h 15 min. (1 przerwa) 

premiera 15 października 2010 roku w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego WARSZAWA CENTRALNA 2010: „Migracje”

Archiwum czasu i przestrzeni
„Historia to pamięć na poziomie zbiorowym, pamięć zaś to prywatna percepcja historii” – tak zakreśla pole swoich zainteresowań reżyser spektaklu. I pyta: Jak pracuje ludzka pamięć? Czy opowiadanie to jedyny sposób jej przeżywania? A co z ciałem? Czy można poprawiać pamięć? Ile znaczy życie jednego człowieka w historii społecznej kraju? Jak człowiek staje się archiwum czasu i przestrzeni?
Ten przewodnik po pamięci, ciele, społeczeństwie i polityce ma swoje źródło w Małej Apokalipsie Tadeusza Konwickiego i historii bezimiennego bohatera, „wybranego” przez los na akt samospalenia pod Pałacem Kultury i Nauki. Na miejsce swojego eksperymentu Marmarinos wybiera więc centralny budynek Warszawy oraz Plac Defilad – przestrzeń mniej partykularną, bardziej otwartą na doświadczenie zbiorowe.
Badając prywatne życie – człowieka, aktora, mieszkańca Warszawy, obywatela – pragnie uczynić widzialną historię, ramę, w jakiej żyjemy. Pomóc ma nam w tym chór, ciało zbiorowe, będące podświadomością społeczeństwa. Na ciele chóru odczytywać możemy kody życia zbiorowego – zasady natury, społeczeństwa, historii, polityki.