rys. Bartek Arobal

reżyseria, scenariusz: Aleksandra Konieczna
scenografia, reżyseria światła: Marta Pruska
kostiumy: Joanna Talejko
opracowanie muzyczne: Aleksandra Konieczna, Miłogost Reczek
podwodne wideo: Maciej Puczyński
wideo: Liubov Gorobiuk
głos: Zuzia Lachowicz, Lech Łotocki
asystenci reżyserki: Liubov Gorobiuk, Maciej Nawrocki
produkcja: Sławomir Adamko
inspicjent: Tomasz Karolak
sufler: Jaga Dal
realizacja świateł: Rafał Rudkowski
realizacja dźwięku: Krzysztof Sierociński
realizacja multimediów: Dariusz Kraszewski

występują:
Sędzia Lawrence Wargrave – Henryk Niebudek
Generał John Gordon MacArthur – Waldemar Obłoza (gościnnie)
Emily Brent – Małgorzata Rożniatowska (gościnnie)
William Blore – Miłogost Reczek
Doktor Armstrong – Maciej Szary
Tony Marston – Maciej Nawrocki (gościnnie)
Vera Claythorne – Agnieszka Roszkowska
Kapitan Philip Lombard – Łukasz Simlat (gościnnie)
Rogers – Marcin Tyrol
Mrs. Rogers – Jolanta Olszewska
Una – Anzhela Tarboshyan

czas trwania: 100 min. (bez przerwy)

W Teatrze Dramatycznym trup będzie ścielił się gęsto. W upalne, letnie popołudnie na malowniczo położoną wyspę przybędzie bardzo wytworne towarzystwo, piękne damy i prawdziwi dżentelmeni. Wszyscy w stylowych kostiumach z epoki niezapomnianych lat 30. Intryga kryminalna, która wypłynęła spod mistrzowskiego pióra Agathy Christie, rozpocznie się, kiedy goście znajdą w swoich pokojach dziecinną rymowankę: „W upał dziesięć białych twarzy / Szeptało do siebie / Jedna wzniosła toast z cyjankiem / I zostało dziewięć / Nocą dziewięć białych twarzy / Grało mi na nosie / Gdy się rano obudzili / Już zostało osiem…”
W efekcie po trzech dniach okaże się, że na wyspie nie będzie już nikogo. Pozostanie tylko pytanie, kto zabił? I czy zbrodniarzom zostanie wymierzony sprawiedliwy wyrok?
 

Szczególne podziękowania dla Centrum Nurkowego Vertigo, Warszawa ul. Stoczniowców 9, za udostępnienie przestrzeni do zdjęć i wideo

Recenzje:
Joanna Derkaczew „Gazeta Wyborcza”
„[...] Aleksandra Konieczna zmienia «rzeź z pobudek etycznych» w imprezę ekskluzywną i szaloną, jak party na «Titanicu». Na wzajemną egzekucję zaproszono tylko VIP-ów. W salach balowych Dramatycznego sztuczny wiatr szamoce kotarami, zza ogromnego, zbrukanego śladem szminki portretu wygląda opuchły księżyc. Projekcje z Disnejowskiej kreskówki Mickey Mouse Haunted House (1929) i fragmenty pierwszych czarno-białych filmów pornograficznych uruchamiają się w najmniej stosownych momentach. Eleganckie towarzystwo w strojach galowo-trumiennych kłębi się po podłodze, wije, szarpie, podśpiewuje. Ta wystrojona ludzkość w obłędzie wydaje się świetnie bawić faktem, że kolejni «winni» znikają. Z niezbędnego w kryminale motywu śledztwa zostają szczątki. Całość koncentruje się raczej na uroczystym danse macabre i radości z wymierzania kary nieosiągalnym dla ziemskiego prawa zbrodniarzom. [...]
W rozhuśtanym, zwariowanym spektaklu Aleksandry Koniecznej kwestie gospodarcze i polityczne się nie pojawiają. W kotłowaninie ciał, sztucznej krwi i czarnych koronek mocno wybija się jednak pytanie: «Na ile jesteśmy winni i kto nas z tego rozliczy?». I co, jeśli nie będzie to jakiś solidny trybunał, ale szaleniec posiłkujący się dziecięcą wyliczanką?” (czytaj całość)