fot. Krzysztof Bieliński

scenariusz, reżyseria i opracowanie tekstu: Krystian Lupa
muzyka: Jacek Ostaszewski
asystent scenografa: Piotr Skiba
realizacja kostiumów: Iwona Pietras-Malinowska
manekiny: Jan Zborowski
światło: Krzysztof Solczyński

występują:
Piotr Skiba – Franz Josef Murau
Jadwiga Jankowska-Cieślak (gościnnie) – Matka
Adam Ferency – Ojciec
Jolanta Fraszyńska (gościnnie) – Cecylia, siostra Franza
Agnieszka Roszkowska – Amalia, siostra Franza
Wojciech Wysocki (gościnnie) – Johannes, brat Franza
Andrzej Szeremeta – Gambetti, uczeń Franza
Maja Komorowska (gościnnie) – Maria, poetka
Władysław Kowalski – Kardynał Spadolini
Waldemar Barwiński – Aleksander
Miłogost Reczek – Wujek Georg
Marcin Troński (gościnnie) – Weinflaschenstoepselfabrikant
Małgorzata Niemirska – Ciotka z Titisee
Marta Gajko – Kucharka
Sławomir Grzymkowski – Ogrodnik 
Agnieszka Wosińska – Kuzynka z Paryża
Krzysztof Dracz – Daleki krewny 
Marcin Dorociński – Włoski kelner
Krzysztof Szekalski (gościnnie) – Fotograf
Jerzy Jaroszyński (gościnnie) – Generał w stanie spoczynku
Marcin Dorociński, Dominik Cziao (gościnnie) – Synowie generała
Jaga Dolińska (gościnnie) – Nieznajoma
Paweł Adamko (gościnnie) – Młody Franz


W Auslöschung Thomas Bernhard nie podsumowuje swoich ludzkich i artystycznych doświadczeń, lecz poddaje je radykalnej rewizji. Punktem wyjścia staje się nagła śmierć rodziców bohatera w wypadku samochodowym. Czas od otrzymania wiadomości do pogrzebu jest czasem Auslöschung, czasem gigantycznego, pełnego sprzeczności monologu, rozpiętego między pokusą generalnej przemiany dotychczasowego życia, w której wszystko negatywne, wszystko, co zafałszowuje i deformuje człowieka i jego obraz świata, zostanie unicestwione, a presją powrotu na łono rodziny i podjęcia obowiązków i przywilejów spadkobiercy... Auslöschung to propozycja oczyszczenia, uratowania ludzkiej godności i prawdy przez „wymazanie” – bezkompromisową i bezwarunkową redukcję, najradykalniejszą amputację chorej tkanki... Dla twórców teatralnej adaptacji to wielkie wyzwanie do możliwie najdalej posuniętej refleksji o prawdzie i kłamstwach teatru... (Krystian Lupa)

Nagrody:
Grand Prix i nagroda publiczności na festiwalu BITEF w Belgradzie wrzesień 2003
Festiwal Barcelona D'Estiu Grec lipiec 2002
Bonner Biennale czerwiec 2002
Theatre de l'Odeon w Paryżu styczeń 2002
Feliks Warszawski dla najlepszego spektaklu sezonu 2000/2001 oraz dla Marka Walczewskiego za rolę Kardynała

Recenzje:
Roman Pawłowski, "Gazeta Wyborcza", nr 60, 12.03.2001
Wymazywanie przeczy obiegowej opinii o teatrze Lupy, mówiącej, że to świat hermetycznie zamknięty na rzeczywistość, rodzaj magicznej wyspy Prospera. Tym spektaklem Lupa dotyka najistotniejszej kwestii w Europie po XX stuleciu – poczucia winy. (czytaj całość)

Malwina Głowacka, "Więź", nr 5, 01.05.2001
Lupa przekonał się, że możliwe jest przedstawienie na podstawie samounicestwiającej się powieści. Przedstawienie, które jest rozpisanym na głosy, sceny, akty Bernhardowskim monologiem, które zrodziło się z monologu wypełniającego całą teatralną przestrzeń. Wprowadzeni w nią aktorzy w niezwykły sposób wykonują swoje partie pod batutą Krystiana Lupy. (…) za sprawą maestrii dyrygenta orkiestra zagrała tak czysto, precyzyjnie, z największym kunsztem, pozwalając widzom obcować z dziełem najwyższej próby. (czytaj całość)

Tomasz Mościcki, "Życie", nr 61, 13.03.2001
Niezwykle rzadko zdarza się oglądać tak precyzyjnie skonstruowany sceniczny świat. (…) Rzeczywistość zbudowana w Teatrze Dramatycznym likwiduje dystans, wciąga niczym gigantyczny czarny lej. (…)
Przedstawienie jest wielkim triumfem całego zespołu, wspaniałą aktorską symfonią, w której ważny jest każdy głos. Tu nie ma solówek i tła. (czytaj całość)